KWALIFIKACJA BUD19 - STYCZEŃ 2020 (test 3)

PYTANIE NR 8.
W arkuszu danych ewidencyjnych dotyczących lokalu mieszkalnego, którego rzut zamieszczono na rysunku, w pozycji: Pole powierzchni użytkowej w m2, należy wpisać
Ilustracja przedstawia rzut mieszkania, który jest częścią egzaminu zawodowego dla technika geodety w kwalifikacji B36.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Powierzchnia użytkowa wpisywana do arkusza danych ewidencyjnych powinna wynikać z obliczeń wykonanych na podstawie rzutu lokalu: sumuje się pola pomieszczeń wchodzących do powierzchni użytkowej i zaokrągla wynik do 0,01 m2. Dla podanego rzutu suma daje 32,00.

Pełne wyjaśnienie:

W pozycji "Pole powierzchni użytkowej w m2" należy wpisać wartość obliczoną z rzutu lokalu. W praktyce oznacza to, że:

  • odczytujesz z rysunku wymiary poszczególnych części lokalu (albo korzystasz z już podanych pól cząstkowych, jeśli są na rzucie),
  • dzielisz zarys lokalu na proste figury (najczęściej prostokąty),
  • obliczasz pola tych figur i sumujesz je dla części zaliczanych do powierzchni użytkowej,
  • na końcu wykonujesz kontrolę rachunkową i zaokrąglasz wynik do dwóch miejsc po przecinku.

Odpowiedź "32,00" jest poprawna, bo odpowiada łącznej powierzchni użytkowej wyliczonej z przedstawionego rzutu po prawidłowym zsumowaniu składowych i zastosowaniu typowego zaokrąglenia do 0,01 m2.

Wartości "29,00", "34,50" i "36,00" są typowe dla błędów spotykanych na egzaminie:

  • "29,00" zwykle oznacza pominięcie jednego z pomieszczeń albo błędne odjęcie fragmentu, który powinien zostać wliczony.
  • "34,50" często wynika z niekonsekwentnego zaokrąglania pól cząstkowych (np. zaokrąglanie na każdym kroku zamiast na końcu) albo z błędnego rozbicia kształtu na figury.
  • "36,00" bywa skutkiem doliczenia elementów, które nie powinny zwiększać pola użytkowego w rozumieniu stosowanym w arkuszach ewidencyjnych, lub zsumowania powierzchni poza obrysem lokalu.

Wskazówka egzaminacyjna: wykonaj obliczenia w tabelce pomocniczej (pomieszczenie → wymiary → pole), sumuj na końcu i porównaj, czy wynik ma sens względem wielkości lokalu z rysunku. To ogranicza błędy nieuwagi i przypadkowe podwójne doliczenia.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To wartość powierzchni przypisana lokalowi, wyznaczana na podstawie dokumentacji (np. rzutu) przez zsumowanie pól części lokalu zaliczanych do użytkowania. W praktyce liczy się ją z wymiarów na planie i podaje zwykle z dokładnością do 0,01 m2.
Podziel zarys lokalu na proste figury (najczęściej prostokąty), oblicz pole każdej (długość × szerokość), a następnie zsumuj pola pomieszczeń zaliczanych do powierzchni użytkowej. Na końcu zrób kontrolę sumy i dopiero wtedy zaokrąglij wynik.
W praktyce ewidencyjnej i w formularzach często stosuje się zapis w m2 z dokładnością do setnych, aby ujednolicić prezentację danych i ograniczyć rozbieżności wynikające z zaokrągleń. Ważne jest, by zaokrąglać konsekwentnie (najlepiej na końcu obliczeń).
Najczęstsze są: pominięcie jednego fragmentu, podwójne doliczenie pola, błędne odczytanie wymiaru z rysunku, nieprawidłowe przeliczenie ze skali oraz zaokrąglanie na każdym kroku zamiast po zsumowaniu. Pomaga tabelka z polami cząstkowymi.
To ryzykowne. Odpowiedzi są zwykle dobrane tak, by wyglądały "wiarygodnie", a różnice mogą wynikać z jednego pominiętego pomieszczenia lub błędu skali. Bez pełnych obliczeń łatwo wpaść w pułapkę intuicji. Bezpieczniej policzyć krok po kroku i sprawdzić sumę.
Wypisz wszystkie pomieszczenia z rzutu w tabeli i zaznaczaj je na planie po doliczeniu do sumy. Dodatkowo porównaj, czy suma pól cząstkowych odpowiada obrysowi lokalu (czy nie ma "dziur" lub fragmentów policzonych poza obrysem).
Najprościej rozbić kształt na kilka prostokątów i ewentualnie trójkąty, policzyć każde pole osobno i zsumować. Alternatywnie można policzyć pole większego prostokąta obejmującego całość i odjąć pola "wycięć". Kluczowa jest konsekwencja i kontrola rachunkowa.
Jeśli wymiary są podane liczbowo, zwykle liczy się z nich i skala służy co najwyżej do kontroli. Skala staje się kluczowa, gdy musisz coś odmierzyć z rysunku (np. brak wymiaru). Wtedy konieczne jest prawidłowe przeliczenie odczytu ze skali na metry.
Trzymaj więcej miejsc po przecinku w obliczeniach pośrednich (np. w kalkulatorze/na brudno), a zaokrąglenie wykonaj dopiero po zsumowaniu pól cząstkowych. Gdy zaokrąglasz każde pole osobno, błąd może się kumulować i przesunąć wynik do innej odpowiedzi testowej.
Ćwicz na rzutach: rozbijanie kształtów na figury, liczenie pól i kontrolę sumy. Rób zadania z różnymi układami pomieszczeń oraz z elementami wymagającymi odjęć/dodań. Na egzaminie stosuj stały schemat: lista pomieszczeń → pola cząstkowe → suma → zaokrąglenie → kontrola.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 46% zdających egzamin. trudne

Eksperci podkreślają: "Dla podanego rzutu suma daje 32,00."

Materiały:

  • Zbiory zadań egzaminacyjnych z obliczania powierzchni z rzutów (kwalifikacje geodezyjne)
  • Podręcznik z podstaw katastru i EGiB (rozdziały o danych budynków i lokali)
  • Materiały dydaktyczne z geometrii praktycznej: pola figur, rozkład na prostokąty i trójkąty

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego