W arkuszu kalkulacyjnym odwołania do komórek mogą zachowywać się różnie podczas kopiowania formuły. Jeśli celem jest wskazanie zawsze tej samej, jednoznacznie określonej komórki (np. komórki z kursem waluty, stałą stawką lub współczynnikiem), stosuje się adresowanie bezwzględne. W praktyce zapisuje się je z użyciem znaku $, np. $A$1, co "blokuje" zarówno kolumnę, jak i wiersz.
Odpowiedź "bezwzględnego" jest poprawna, ponieważ takie adresowanie nie zmienia się, gdy formułę przeciągnie się w dół, w prawo lub skopiuje do innego obszaru arkusza. Dzięki temu odwołanie pozostaje stałe i nadal dotyczy tej samej komórki.
Odpowiedź "względnego" jest błędna, bo adres względny (np. A1) dopasowuje się do nowej pozycji formuły. To jest zachowanie domyślne i przydatne w tabelach, ale nie spełnia warunku "jednoznacznie określonej komórki" w sensie stałego wskazania po kopiowaniu.
Odpowiedzi "standardowego" oraz "automatycznego" są błędne, ponieważ nie opisują standardowych, technicznych typów adresowania komórek w typowych programach arkuszy. W praktyce rozróżnia się przede wszystkim adresowanie względne, bezwzględne oraz (często) mieszane, a nie "automatyczne/standardowe" jako kategorie adresów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu pojawia się kopiowanie formuł i wymóg, by odwołanie do danej komórki nie zmieniało się, szukaj odpowiedzi związanej z "bezwzględnym" oraz znakiem $.
