Wymagana wysokość pomieszczenia zależy od tego, czy jest to pomieszczenie stałej pracy oraz czy w pomieszczeniu występują czynniki szkodliwe dla zdrowia. Pomieszczenie stałej pracy to takie, w którym łączny czas przebywania pracownika przekracza 4 godziny na dobę. W przypadku pomieszczeń biurowych przyjmuje się typowo, że jest to praca bez czynników szkodliwych dla zdrowia.
Dla stałej pracy, gdy brak czynników szkodliwych, minimalna wysokość wynosi 3,0 m w świetle. Taki wymóg ma zapewnić właściwe warunki środowiska pracy, w tym odpowiednią kubaturę powietrza i możliwość skutecznej wentylacji. W pytaniu wskazano pomieszczenia stałej pracy biurowej dla 7 pracowników, więc należy zastosować właśnie tę wartość.
- Odpowiedź "3,0 m" jest poprawna, bo odpowiada minimalnej wysokości dla pomieszczeń stałej pracy bez czynników szkodliwych (typowe biuro) i nie ma tu podstaw do stosowania wyjątków.
- Odpowiedź "2,5 m" dotyczy sytuacji wyjątkowej: obniżenie wysokości jest dopuszczalne tylko przy spełnieniu ściśle określonych warunków, w tym limitu nie więcej niż 4 pracowników w takim pomieszczeniu (oraz dodatkowych wymagań dotyczących objętości na osobę). Ponieważ w pytaniu jest 7 osób, warunek liczby pracowników nie jest spełniony.
- Odpowiedź "2,2 m" odnosi się do pracy czasowej, a nie do pracy stałej. To typowa pomyłka wynikająca z nieuwzględnienia definicji "stałej pracy" oraz mieszania dwóch reżimów wymagań.
- Odpowiedź "3,3 m" jest właściwa dla pomieszczeń, w których prowadzone są prace powodujące występowanie czynników szkodliwych dla zdrowia. W pracy biurowej, przy założeniu braku takich czynników, nie stosuje się tego podwyższonego wymagania.
W praktyce (np. w ocenie projektu biura) warto pamiętać o dwóch krokach: najpierw ustalić, czy to praca stała czy czasowa, a następnie sprawdzić, czy występują czynniki szkodliwe. Dopiero potem analizuje się ewentualne wyjątki obniżające wysokość, które mają zawsze charakter warunkowy.
