Korozja kontaktowa (galwaniczna) zachodzi wtedy, gdy dwa różne metale mają ze sobą przewodzący styk i jednocześnie pojawia się środowisko przewodzące (np. wilgoć, kondensat, woda z zanieczyszczeniami). Taki układ tworzy ogniwo galwaniczne: jeden metal staje się bardziej podatny na przyspieszoną korozję (anoda), a drugi jest względnie chroniony (katoda).
Jeżeli celem jest całkowite wyeliminowanie korozji kontaktowej na styku końcówki odstępnika z powierzchnią ze stali nierdzewnej, najprostszą i najpewniejszą zasadą jest zapewnienie, aby w styku był ten sam materiał. Dlatego końcówki odstępnika należy wykonać ze stali nierdzewnej – wtedy nie ma różnicy potencjałów między metalami, a więc znika podstawowy "napęd" do powstania ogniwa galwanicznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Stal ocynkowana – w styku ze stalą nierdzewną może tworzyć niekorzystną parę galwaniczną, a cynk jest metalem aktywnym, który może ulegać przyspieszonej korozji w obecności elektrolitu.
- Miedź – jest metalem o innym potencjale niż stal nierdzewna; bezpośredni styk różnych metali w wilgoci sprzyja tworzeniu ogniwa i ryzyku korozji jednego z elementów układu.
- Tytan – mimo wysokiej odporności korozyjnej, nadal jest to inny metal; w kryterium "całkowitego wyeliminowania korozji kontaktowej" kluczowe jest uniknięcie pary różnych metali w przewodzącym styku.
W praktyce, oprócz doboru identycznego materiału, stosuje się też metody uzupełniające (np. przekładki izolujące elektrycznie, uszczelnienia ograniczające dostęp elektrolitu), ale wprost na pytanie o końcówki odstępnika w styku ze stalą nierdzewną poprawna jest stal nierdzewna.
