W pozyskaniu drewna pohuraganowego (wiatrołomy, złomy) jednym z głównych zagrożeń są nieprzewidywalne ruchy elementów drewna wynikające z naprężeń, zakleszczeń i splątania drzew. Do tego dochodzi ryzyko obsunięcia, odbicia, pęknięcia włókien oraz gwałtownego przemieszczenia kłód lub gałęzi. Kluczową zasadą ograniczania ryzyka jest zmniejszenie ekspozycji człowieka na strefę zagrożenia.
Odpowiedź "harwestera" jest właściwa, ponieważ harwester umożliwia wykonanie zasadniczych operacji (ścinka, okrzesywanie, przerzynka) w sposób zmechanizowany, z wykorzystaniem głowicy roboczej, a operator przebywa w kabinie. W praktyce oznacza to mniej pracy ręcznej bezpośrednio przy naprężonym materiale oraz większy dystans od elementów, które mogą się przemieścić.
Pozostałe propozycje nie są najlepszą odpowiedzią w kontekście minimalizacji ryzyka:
- "wciągarki linowej" – może być użyteczna w określonych sytuacjach zrywkowych lub pomocniczych, ale często wymaga pracy z liną, zaczepiania, podchodzenia do drewna i przebywania bliżej strefy możliwego ruchu kłody, co nie musi redukować ryzyka wypadku.
- "ściągacza linowego" – jest narzędziem pomocniczym o ograniczonym zastosowaniu; zwykle wiąże się z ręcznymi czynnościami w pobliżu zagrożenia i nie zapewnia takiej separacji operatora jak maszyna wielooperacyjna.
- "tyczki kierunkowej" – to proste narzędzie wspomagające, które nie rozwiązuje problemu naprężeń i zakleszczeń typowych dla drewna pohuraganowego; nadal wymaga obecności pracownika przy drzewie.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o ograniczanie ryzyka w trudnych warunkach terenowych zwykle wygrywa rozwiązanie, które mechanizuje proces i odsuwa człowieka od źródła zagrożenia, o ile jest technicznie możliwe do zastosowania.
