Określanie typu kolorystycznego ma na celu dobranie takich barw makijażu i stylizacji, które harmonizują z naturalnymi cechami urody. Z tego powodu kosmetyczka powinna brać pod uwagę elementy możliwie stałe i niezależne od chwilowych decyzji klientki.
W praktyce, poza kolorem cery, kluczowe są: naturalny kolor włosów (a nie kolor po farbowaniu), kolor oczu oraz kolor warg/ust. Te cechy pomagają ocenić m.in. poziom kontrastu, temperaturę barw (ciepłe/chłodne wrażenie) oraz intensywność, co przekłada się na dobór odcieni podkładu, różu, cieni i pomadek.
Odpowiedź zawierająca "obecny kolor włosów" jest błędna, ponieważ kolor aktualny może wynikać z farbowania i celowo odbiegać od naturalnej harmonii. W analizie diagnostycznej może więc zniekształcać ocenę typu urody.
Odpowiedzi zawierające "ulubiony kolor ubrań" są błędne, bo to informacja subiektywna (preferencja, moda, styl życia), a nie obiektywna cecha wyglądu. Preferencje mogą być pomocne w rozmowie i dopasowaniu propozycji do gustu klientki, ale nie wyznaczają jej typu kolorystycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się zestaw cech "uroda" vs "gust", to w pytaniach o typ kolorystyczny zwykle poprawny jest wariant oparty na naturalnych cechach fizjonomii, bez odwołań do mody lub aktualnych zmian wizerunkowych.
