Żeliwo białe charakteryzuje się dużą kruchością, ponieważ znaczna część węgla występuje w nim w postaci cementytu (węglika żelaza), co wzmacnia twardość, ale obniża plastyczność. Żeliwo ciągliwe uzyskuje się wtedy, gdy w wyniku odpowiednio prowadzonej obróbki cieplnej następują przemiany prowadzące do grafityzacji (wydzielania węgla w postaci grafitu) i "złagodzenia" niekorzystnej, kruchej struktury.
Właśnie temu służy wyżarzanie grafityzujące: jego celem jest doprowadzenie do przemian strukturalnych umożliwiających przejście od struktury typowej dla żeliwa białego do struktury zapewniającej większą ciągliwość. Dlatego odpowiedź "grafityzującemu" jest właściwa.
- Odpowiedź "rekrystalizującemu" kojarzy się z odtwarzaniem struktury po odkształceniu plastycznym (np. po przeróbce), a nie z grafityzacją cementytu w odlewie z żeliwa białego.
- Odpowiedź "normalizującemu" jest typowa dla zabiegów ukierunkowanych na ujednolicenie struktury i własności (często w kontekście stali), ale nie jest to nazwa procesu, którego istotą jest uzyskanie żeliwa ciągliwego z białego poprzez grafityzację.
- Odpowiedź "ujednorodniającemu" (homogenizującemu) dotyczy redukcji niejednorodności składu/struktury, lecz sama homogenizacja nie odpowiada bezpośrednio za wytworzenie charakterystycznej dla żeliwa ciągliwego postaci węgla.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać zasadę: żeliwo ciągliwe = efekt obróbki cieplnej żeliwa białego ukierunkowanej na grafityzację. Gdy pytanie wprost wskazuje przejście "z białego do ciągliwego", kluczowym słowem jest właśnie "grafityzujące".
