Podając 10-miesięcznemu dziecku lek doustny w postaci zawiesiny przy użyciu strzykawki dozującej, dąży się przede wszystkim do zmniejszenia ryzyka zakrztuszenia i zachłyśnięcia oraz do tego, aby dziecko mogło połykać małe porcje leku w swoim tempie.
Najbezpieczniejsza jest pozycja możliwie pionowa (siedząca na kolanach opiekuna lub z podparciem). Następnie końcówkę strzykawki kieruje się z boku do ust, w stronę policzka (tzw. kieszonka policzkowa), a lek podaje się powoli. Takie podanie ogranicza gwałtowne spływanie płynu na tył gardła i daje dziecku czas na przełknięcie.
Odpowiedzi sugerujące podanie szybko są nieprawidłowe, bo zwiększają ryzyko, że dziecko nie nadąży z połykaniem, co może prowadzić do kaszlu, odruchu wymiotnego lub zachłyśnięcia. Również warianty z pozycją leżącą są mniej bezpieczne w kontekście podawania płynu do jamy ustnej, ponieważ łatwiej o niekontrolowane spływanie leku i utrudnioną koordynację połykania.
Nieprawidłowe jest także rozcieńczanie leku "na własną rękę" i podawanie szybko: zmienia to warunki podania, może utrudnić kontrolę dawki i nie rozwiązuje problemu bezpieczeństwa połykania. W praktyce opiekuńczej warto pamiętać o spokojnym tempie, krótkich przerwach na przełknięcie oraz obserwacji reakcji dziecka (kaszel, krztuszenie), a w razie wątpliwości stosować się do zaleceń opiekuna prawnego i informacji z ulotki.
