Przy rozbudowie komputera o kolejny dysk SATA kluczowy jest etap sprzętowy: dysk musi zostać podłączony do wolnego portu SATA na płycie głównej (kablem danych) oraz do zasilania. Interfejs SATA jest połączeniem typu punkt‑punkt, więc każdy dysk ma dedykowane połączenie z kontrolerem na płycie głównej i jest zwykle automatycznie wykrywany przez firmware komputera.
Odpowiedź "podłączyć go do wolnego portu SATA na płycie głównej" jest poprawna, bo opisuje minimalny warunek, aby komputer mógł w ogóle "zobaczyć" nowy nośnik danych. Bez tego dysk nie będzie wykryty i nie da się przejść do dalszych etapów.
Pozostałe propozycje dotyczą czynności, które mogą być potrzebne, ale nie są właściwą odpowiedzią na pytanie o samą rozbudowę o kolejny dysk:
- "sformatować obydwa dyski w systemie NTFS lub FAT" – formatowanie wykonuje się dla wybranego woluminu/partycji, zwykle po inicjalizacji i podziale dysku. Nie ma też potrzeby formatowania obu dysków tylko dlatego, że dołożono kolejny.
- "zainstalować na dysku dodatkowym aplikacje systemowe" – instalacja oprogramowania jest działaniem użytkowym i nie ma związku z koniecznymi krokami montażowymi ani z wykryciem dysku przez komputer.
- "podzielić nowy dysk na partycje w systemie operacyjnym" – partycjonowanie jest etapem konfiguracji logicznej po tym, jak dysk został prawidłowo podłączony i wykryty. Nie zastępuje podłączenia do portu SATA.
W praktyce kolejność działań wygląda typowo tak: montaż i podłączenie dysku → sprawdzenie wykrycia → inicjalizacja w narzędziu systemowym → utworzenie partycji → formatowanie. Na egzaminie warto rozróżniać, które kroki są warunkiem działania sprzętu, a które są opcjonalną konfiguracją systemową.
