Korekcja twarzy okrągłej polega głównie na optycznym wydłużeniu i wysmukleniu oraz na unikaniu rozwiązań, które podkreślają pełnię policzków. W praktyce osiąga się to przez odpowiednie linie przy twarzy, kontrolowaną objętość oraz takie ułożenie pasm, które "rysuje" bardziej pionowy kontur.
Odpowiedź "wystrzępionych, z delikatnymi pazurkami nad czołem i na policzkach" jest trafna, ponieważ wystrzępienie (tekstura) i subtelne pasma przy czole oraz policzkach potrafią przerwać jednolitą, okrągłą linię obrysu. Dzięki temu twarz wygląda na mniej pełną, a policzki nie są tak mocno akcentowane. Dodatkowo miękkie, kontrolowane pasma konturujące przy twarzy działają jak "ramka", która może wizualnie zwężać.
Pozostałe propozycje zawierają cechy, które łatwo dają efekt przeciwny lub mniej korzystny:
- "wyprostowanych, odsłaniających twarz, upiętych w partii szczytowej" – pełne odsłonięcie policzków może uwydatnić ich szerokość; sama objętość na czubku bywa pomocna, ale bez pasm przy twarzy często nie daje oczekiwanego zwężenia.
- "kręconych, opadających na czoło i zakrywających policzki" – loki i nadmiar objętości w okolicy policzków mogą poszerzać optycznie twarz; zakrycie policzków nie zawsze oznacza korekcję, bo liczy się linia i masa włosów.
- "wygładzonych, upiętych nad karkiem, z pazurkami na twarzy i długą grzywką" – wygładzenie i ciasne upięcie mogą podkreślać kształt głowy i szerokość twarzy; dłuższa grzywka nie jest z definicji błędem, ale w tym zestawie cech efekt korekcyjny jest mniej pewny niż w wariancie z lekką teksturą i miękkim modelowaniem policzków.
Wskazówka egzaminacyjna: przy twarzy okrągłej szukaj opisów, które tworzą wrażenie pionu (wysmuklenie) i łamią okrągły obrys (pasmami, teksturą), a unikaj opisów sugerujących dużą masę i objętość dokładnie na wysokości policzków.
