Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD) jest elementem ochrony przeciwporażeniowej, który wyłącza obwód, gdy pojawi się prąd różnicowy (upływu) przekraczający wartość powodującą zadziałanie. Parametrem odniesienia jest IΔN, czyli znamionowy prąd różnicowy aparatu (wartość deklarowana przez producenta dla danego typu).
W zadaniu przyjęto kryterium oceny: zmierzony prąd zadziałania powinien mieścić się w zakresie (0,5 ÷ 1) IΔN. Oznacza to, że:
- zbyt mały prąd zadziałania (poniżej 0,5 IΔN) wskazuje na nienormalną czułość, która może powodować niepożądane wyzwalanie (choć w praktyce ocena zależy od metody testu i wymagań badania),
- zbyt duży prąd zadziałania (powyżej IΔN) oznacza, że aparat może nie zadziałać przy prądzie upływu, przy którym powinien zadziałać, czyli nie spełnia roli ochronnej.
Aby rozwiązać zadanie, należy dla każdego z dwóch wyłączników porównać wynik z tabeli z dolną i górną granicą dopuszczalną wyrażoną jako ułamek IΔN. Jeżeli oba zmierzone prądy zadziałania znajdują się w tym przedziale, wniosek jest jednoznaczny: oba wyłączniki działają poprawnie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Odpowiedź "Oba niesprawne" byłaby prawdziwa tylko wtedy, gdy oba wyniki wychodziły poza zakres (np. jeden poniżej 0,5 IΔN i drugi powyżej IΔN, albo oba po tej samej stronie). Odpowiedzi mieszane ("1 - sprawny, 2 - niesprawny" oraz "1 - niesprawny, 2 - sprawny") pasują wyłącznie do sytuacji, gdy tylko jeden aparat spełnia kryterium. Skoro w tabeli oba wyniki spełniają warunek (0,5–1) IΔN, jedyna zgodna ocena to "Oba sprawne".
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj oba ograniczenia przedziału (dolne i górne). Najczęstszy błąd to porównanie tylko z IΔN i pominięcie progu 0,5 IΔN.
