Weryfikacja poprawności działania wyłącznika różnicowoprądowego polega na porównaniu zmierzonego prądu zadziałania IΔ z wymaganym zakresem odniesionym do znamionowego prądu różnicowego IΔn (wartości deklarowanej przez producenta i zakodowanej w oznaczeniu aparatu).
Warunek podany w zadaniu ma postać: IA = (0,5÷1,00) IN, co w praktyce dla RCD oznacza, że prąd zadziałania powinien zawierać się w przedziale:
- dolna granica: 0,5 · IΔn
- górna granica: 1,0 · IΔn
Dla wyłącznika oznaczonego jako "P202 25-30-AC" liczba 30 oznacza IΔn = 30 mA (natomiast 25 to In w amperach). Obliczamy dopuszczalny zakres:
- 0,5 · 30 mA = 15 mA
- 1,0 · 30 mA = 30 mA
Z tabeli wynika, że zmierzono IΔ = 25 mA, czyli wartość mieści się w przedziale 15–30 mA. To oznacza prawidłową czułość: wyłącznik nie jest "zbyt czuły" (nie zadziałał poniżej 0,5 IΔn) ani "zbyt mało czuły" (nie wymagał prądu większego niż IΔn).
Pozostałe wyłączniki nie spełniają warunku, bo po wyznaczeniu ich własnych przedziałów 0,5–1,0 IΔn okazuje się, że:
- dla aparatu z IΔn = 10 mA pomiar 30 mA przekracza górną granicę 10 mA (zbyt mała czułość),
- dla aparatu z IΔn = 30 mA pomiar 40 mA przekracza 30 mA (również zbyt mała czułość),
- dla aparatu z IΔn = 100 mA pomiar 40 mA jest poniżej 0,5·100 mA = 50 mA (zadziałanie za wcześnie względem tego kryterium).
Na egzaminie kluczowe jest rozróżnienie jednostek i parametrów: In podaje się w A, a IΔn w mA. W tabeli porównujesz zawsze wynik pomiaru IΔ (mA) z przedziałem liczonym od IΔn (mA).
