W sieci TN-S przewód ochronny PE jest prowadzony oddzielnie od przewodu neutralnego N. Przy uszkodzeniu izolacji (np. zwarciu do obudowy silnika) prąd uszkodzeniowy powinien popłynąć pętlą zwarcia (źródło–przewód fazowy–miejsce uszkodzenia–PE–punkt uziemienia/źródło). Skuteczna ochrona przeciwporażeniowa w tym układzie polega na tym, aby zabezpieczenie (najczęściej wyłącznik nadprądowy lub bezpiecznik) zadziałało dostatecznie szybko i odłączyło zasilanie.
Dlatego kluczowe jest sprawdzenie, czy impedancja pętli zwarcia jest na tyle mała, aby w razie zwarcia doziemnego popłynął odpowiednio duży prąd, wymuszający szybkie zadziałanie zabezpieczenia. Pomiary impedancji pętli zwarcia wykonuje się w praktyce jako podstawowy pomiar weryfikujący warunek samoczynnego wyłączenia zasilania w układach TN.
Pozostałe propozycje dotyczą innych zagadnień eksploatacyjnych:
- "Rezystancji uzwojeń fazowych silnika" – to pomiar diagnostyczny silnika (stan uzwojeń, symetria), a nie bezpośredni test skuteczności ochrony przeciwporażeniowej związanej z obwodem PE i pętlą zwarcia.
- "Czasu zadziałania przekaźnika termobimetalowego" – przekaźnik termiczny chroni głównie przed przeciążeniem (długotrwały wzrost prądu), a nie przed porażeniem przy zwarciu do obudowy; jego czas działania jest zbyt długi i nie służy do oceny SWZ.
- "Prądu zadziałania wyłącznika instalacyjnego nadprądowego" – sama wartość prądu zadziałania nie mówi, czy taki prąd w ogóle popłynie w danym obwodzie przy uszkodzeniu. O tym decyduje właśnie impedancja pętli zwarcia, dlatego to ten pomiar jest właściwy do sprawdzenia skuteczności ochrony.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się układ TN (w tym TN-S) i hasło "skuteczność ochrony przeciwporażeniowej", najczęściej chodzi o weryfikację SWZ przez pomiar impedancji pętli zwarcia (a nie o pomiary stricte silnikowe, jak uzwojenia).