Parametr Ra opisuje średnią arytmetyczną odchyłek profilu chropowatości od linii średniej. Wartość 0,16 µm jest bardzo mała, co w praktyce oznacza wymóg bardzo dobrego wykończenia powierzchni. Takie wymagania pojawiają się m.in. na powierzchniach współpracujących (np. czopy wałów, powierzchnie pod łożyska, prowadnice), gdzie liczą się tarcie, zużycie i zdolność do utrzymania filmu smarnego.
Obróbka na szlifierce (szlifowanie) jest klasyczną metodą osiągania bardzo małej chropowatości, ponieważ:
- materiał jest usuwany przez liczne, drobne ziarna ścierne, co pozwala na uzyskanie małej wysokości nierówności,
- proces jest typowo stosowany jako operacja wykończeniowa po obróbce zgrubnej/kształtującej,
- umożliwia uzyskanie gładkiej powierzchni przy odpowiednim doborze ściernicy, parametrów oraz warunków chłodzenia.
Odpowiedź "frezarki" jest nieprawidłowa, ponieważ frezowanie jest przede wszystkim obróbką skrawaniem narzędziem o określonej geometrii ostrzy. Da się poprawiać jakość powierzchni przez parametry skrawania i narzędzia, ale uzyskanie Ra rzędu 0,16 µm jest typowo poza standardowym zakresem tej metody bez dodatkowych operacji wykończeniowych.
Odpowiedź "strugarki" jest nieprawidłowa, ponieważ struganie (ruch posuwisto-zwrotny) pozostawia wyraźniejszą strukturę śladów obróbki, a proces jest zwykle dobierany do kształtowania płaszczyzn i dużych powierzchni, nie do bardzo gładkiego wykończenia o tak niskim Ra.
Odpowiedź "dłutownicy" jest nieprawidłowa, bo dłutowanie stosuje się głównie do wykonywania kształtów wewnętrznych (np. rowków wpustowych, wielowypustów) i nie jest to metoda kojarzona z uzyskiwaniem bardzo małej chropowatości powierzchni na poziomie typowym dla szlifowania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawiają się bardzo małe wymagania chropowatości, najpierw rozważ procesy wykończeniowe (szlifowanie, docieranie, gładzenie), a dopiero potem typowe metody skrawania.
