Wydruk wystawowy (często określany jako fine art print) ma spełniać wymagania estetyczne i praktyczne: ma wyglądać profesjonalnie, być wygodny w oprawie oraz możliwie odporny na odkształcenia. Jednym z parametrów, który wprost wpływa na te cechy, jest gramatura papieru podawana w g/m2.
Dlaczego 200–350 g/m2?
W tym zakresie mieszczą się typowe papiery fotograficzne i artystyczne przeznaczone do prezentacji: są na tyle sztywne, że dobrze leżą w ramie, mniej falują (np. przy zmianach wilgotności) i sprawiają wrażenie "solidnego" wydruku. W praktyce wiele popularnych papierów wystawowych ma gramatury w okolicach 250–320 g/m2, co potwierdzają dane producentów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 80–110 g/m2 – to zakres kojarzony raczej z papierem do dokumentów i prostych wydruków użytkowych. Taki nośnik jest zbyt cienki, łatwo się wygina i zwykle nie jest typowym wyborem do ekspozycji fotograficznej w ramie.
- 100–150 g/m2 – papier jest już grubszy, ale nadal częściej odpowiada papierom uniwersalnym (np. do ulotek/druków) niż klasycznym papierom fotograficznym wystawowym. Może się sprawdzić w prostych zastosowaniach, lecz nie jest typowym standardem dla printów ekspozycyjnych.
- 70–90 g/m2 – bardzo niska gramatura, typowa dla cienkich papierów biurowych. Wydruk fotograficzny na takim papierze będzie mało prestiżowy i kłopotliwy w prezentacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "cele wystawowe", myśl o papierach fotograficznych/fine art, a więc o wyższej gramaturze (kilkaset g/m2) i sztywności. Niskie zakresy (poniżej ok. 150 g/m2) zwykle dotyczą papierów biurowych lub lekkich papierów użytkowych, a nie ekspozycji.
