W diagnostyce dysplazji stawów biodrowych u psa kluczowe jest zobrazowanie struktur kostnych i relacji w obrębie stawu biodrowego. Badanie RTG (radiograficzne) jest podstawową metodą, ponieważ umożliwia ocenę ułożenia głowy kości udowej względem panewki, stopnia dopasowania powierzchni stawowych oraz ewentualnych zmian wtórnych typowych dla choroby zwyrodnieniowej (np. przebudowy brzegów, osteofitów). To właśnie takie cechy są potrzebne, aby podejrzewać lub wykluczać dysplazję.
Pozostałe propozycje to badania czynnościowe i nie służą do oceny stawów biodrowych:
- KTG jest badaniem używanym w położnictwie do monitorowania czynności serca płodu i czynności skurczowej macicy; nie ma zastosowania w rozpoznawaniu chorób stawów u psa.
- EEG rejestruje czynność bioelektryczną mózgu i stosuje się je w diagnostyce neurologicznej (np. przy podejrzeniu napadów padaczkowych), a nie w ortopedii.
- EKG rejestruje czynność elektryczną serca, więc pomaga ocenić rytm i przewodzenie w sercu; nie pokazuje struktur kostnych ani stawowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się narząd ruchu (kości, stawy, dysplazja, złamanie), najczęściej właściwą odpowiedzią wśród podstawowych badań będzie metoda obrazowa (RTG). Gdy problem dotyczy serca – myśl o EKG, a gdy mózgu – o EEG.
