Dobór podziałki (skali) polega na takim przeskalowaniu wymiarów przedmiotu, aby rysunek zmieścił się na wybranym formacie i był możliwie czytelny. W praktyce dąży się do zastosowania największej możliwej skali, która spełnia warunek zmieszczenia rysunku oraz pozostawia miejsce na wymiary, opisy i ewentualną tabelkę rysunkową.
W zadaniu korpus ma gabaryty w rzucie 600×400 mm, a arkusz A3 ma wymiary 420×297 mm. To oznacza, że w skali naturalnej 1:1 rzut nie zmieści się na A3 (600>420 i 400>297). Trzeba więc użyć skali zmniejszającej.
Skala 1:2 oznacza, że każdy wymiar na rysunku jest dwukrotnie mniejszy niż w rzeczywistości. Po przeskalowaniu otrzymujemy rzut o wymiarach 300×200 mm, co mieści się na arkuszu A3 i zwykle pozwala jeszcze na sensowne rozmieszczenie wymiarów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 2:1 oraz 5:1 to skale powiększające. Powiększenie elementu o gabarytach 600×400 mm tylko pogorszyłoby sytuację, bo rysunek byłby jeszcze większy i na pewno nie zmieściłby się na A3.
- 1:10 to skala mocno zmniejszająca. Co prawda dałaby rzut 60×40 mm, ale w typowym rysunku technicznym byłby to rozmiar zbyt mały do czytelnego zwymiarowania i opisu detalu (ryzyko zbyt gęstych napisów i strzałek, gorsza kontrola szczegółów).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy 1:1 się mieści. Jeśli nie, wybieraj kolejno popularne skale zmniejszające (np. 1:2, 1:5, 1:10), ale nie "najmniejszą na siłę" — tylko taką, która daje czytelny rysunek.
