Zabezpieczenie soczewki przed wypadnięciem z oprawy polega na zapewnieniu mechanicznej retencji, czyli takiego unieruchomienia, aby soczewka nie mogła wysunąć się pod wpływem drgań, uderzeń, naprężeń czy zmian temperatury. W praktyce stosuje się rozwiązania, które działają bezpośrednio na obwodzie soczewki lub na element dociskający soczewkę w gnieździe oprawy.
Prawidłowa odpowiedź to "sprężystego wspornika.", ponieważ taki element nie stanowi typowego, jednoznacznie rozpoznawalnego zabezpieczenia soczewki w oprawie okularowej. Wspornik kojarzy się raczej z elementem podpierającym/ustalającym część konstrukcji, a nie z dedykowanym pierścieniem/elementem retencyjnym pracującym na obwodzie soczewki.
Pozostałe propozycje są rozwiązaniami spotykanymi jako zabezpieczenia:
- "pierścieni sprężystych." — pierścień sprężysty może działać jak element zatrzaskowy/ustalający, który zapobiega wysunięciu się części z gniazda; w kontekście opraw może pełnić funkcję retencyjną.
- "zawalcowywania." — to metoda trwałego odkształcenia materiału oprawy tak, aby utworzyć rant trzymający soczewkę; po wykonaniu skutecznie blokuje możliwość wypadnięcia.
- "pierścieni dociskowych." — pierścień dociskowy dociska soczewkę do gniazda i utrzymuje ją w położeniu roboczym; jest typowym rozwiązaniem montażowym.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj odpowiedzi, które jednoznacznie opisują element retencyjny lub technologię blokowania (pierścień, docisk, trwałe uformowanie rantu). Ogólne elementy konstrukcyjne, takie jak "wspornik", częściej dotyczą podparcia lub mocowania innych podzespołów, a nie bezpośredniego zabezpieczenia soczewki w oprawie.
