Silnik elektryczny I klasy ochronności ma izolację podstawową, a bezpieczeństwo przy uszkodzeniu zapewnia się przez dołączenie dostępnych części przewodzących (np. metalowego korpusu) do układu ochronnego. Gdy dojdzie do przebicia i na obudowie pojawi się napięcie, celem ochrony jest ograniczenie czasu i skutków dotyku pośredniego.
W układzie sieci TT punkt neutralny źródła jest uziemiony, a instalacja odbiorcza ma własny uziom. Dlatego właściwym działaniem jest przyłączenie korpusu do uziomu. Taki sposób tworzy przewidywalną drogę przepływu prądu uszkodzeniowego do ziemi i umożliwia zadziałanie środków ochrony stosowanych w praktyce (np. aparatów odłączających zasilanie). Bez tego obudowa może pozostać pod niebezpiecznym napięciem.
Odpowiedź "przyłączyć do przewodu neutralnego" jest błędna, bo przewód neutralny nie jest przeznaczony do ochrony przeciwporażeniowej i jego wykorzystanie do tego celu może prowadzić do pojawienia się napięcia na obudowie przy przerwie lub uszkodzeniu przewodu oraz do niekontrolowanych prądów roboczych w elementach, które powinny pełnić funkcję ochronną.
Odpowiedź "odizolować elektrycznie od uziomu iskiernikiem" nie realizuje ochrony przy uszkodzeniu w typowych warunkach pracy: izolowanie lub wstawianie elementów nieliniowych nie zastępuje pewnego połączenia ochronnego obudowy z ziemią i nie gwarantuje szybkiego odłączenia zasilania, gdy nastąpi przebicie.
Odpowiedź "odizolować elektrycznie od ziemi i przewodzącego podłoża" jest kusząca, bo sugeruje brak kontaktu z ziemią, ale w praktyce nie daje pewności bezpieczeństwa: izolacja może zostać uszkodzona, a sama obudowa nadal może znaleźć się pod napięciem. W ochronie przy uszkodzeniu kluczowe jest właściwe połączenie ochronne i pewny tor prądu uszkodzeniowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się "I klasa ochronności" i "korpus/obudowa", najczęściej chodzi o konieczność uziemienia/połączenia ochronnego części dostępnych, a nie o łączenie z przewodem neutralnym.
