Do zdalnego i jednocześnie bezpiecznego administrowania systemem Linux stosuje się SSH2 (Secure Shell w wersji 2). Ten protokół został zaprojektowany do pracy w niezaufanych sieciach, dlatego zapewnia:
- szyfrowanie całej sesji (komendy i dane nie są widoczne "w sieci" w postaci jawnej),
- uwierzytelnianie użytkownika i serwera (np. hasłem lub – zalecane w administracji – kluczami publicznymi),
- integralność transmisji (ochrona przed modyfikacją danych w trakcie przesyłania),
- możliwość tunelowania oraz bezpiecznego wykonywania poleceń i pracy w powłoce zdalnej.
Odpowiedź "Telnet" jest błędna, ponieważ Telnet realizuje zdalny dostęp w sposób nieszyfrowany: loginy i hasła mogą zostać przechwycone, co stoi w sprzeczności z wymaganiem "bezpiecznego" administrowania.
Odpowiedź "FTP" jest błędna, bo FTP jest protokołem transferu plików i w podstawowej postaci również nie szyfruje transmisji. Nawet jeśli w praktyce administrator często przenosi pliki konfiguracyjne, to do tego celu typowo używa się rozwiązań opartych o SSH (np. scp lub sftp), a nie klasycznego FTP.
Odpowiedź "SMTP" jest błędna, ponieważ SMTP służy do przesyłania poczty elektronicznej pomiędzy serwerami/klientami i nie jest protokołem zdalnej administracji systemem operacyjnym.
Warto zapamiętać: SSH2 jest współczesnym standardem (zastąpił starsze rozwiązania), a w Linuksie najczęściej spotkasz narzędzia ssh (logowanie), scp oraz sftp (transfer plików przez SSH).
