Pytanie dotyczy tego, jakie działania można uznać za rozwiązania techniczne zmniejszające narażenie na hałas i drgania mechaniczne. W podejściu BHP kluczowa jest hierarchia działań: w pierwszej kolejności dąży się do ograniczenia zagrożenia u źródła i poprzez rozwiązania konstrukcyjne/technologiczne, dopiero później stosuje się działania organizacyjne, a na końcu środki ochrony indywidualnej.
Odpowiedź "wyciszanie maszyn i urządzeń, poprzez tłumienie drgań lub izolowanie części drgających, stosowanie obudów lub osłon wygłuszających i kabin dźwiękoszczelnych" jest poprawna, ponieważ opisuje typowe środki inżynieryjne: modyfikację źródła emisji (tłumienie, izolowanie elementów drgających) oraz ograniczenie rozchodzenia się hałasu (osłony, obudowy, kabiny). Są to działania, które zmieniają warunki techniczne pracy urządzenia lub stanowiska.
Odpowiedź "ograniczenie dostępu do obszarów zagrożonych hałasem i odpowiednie ich oznakowanie" nie jest rozwiązaniem technicznym, lecz organizacyjnym (zarządzanie ruchem osób, strefowanie, informowanie). Może ograniczać liczbę osób narażonych, ale nie redukuje samej emisji hałasu czy drgań.
Odpowiedź "planowanie prac w takim czasie, aby na hałas lub drgania narażona była możliwie najmniejsza liczba pracowników" to także środek organizacyjny (harmonogramowanie, rotacja, planowanie ekspozycji). Jest przydatny, ale nie jest techniczną modyfikacją stanowiska ani urządzenia.
Odpowiedź "ochronniki słuchu i rękawice antywibracyjne" dotyczy środków ochrony indywidualnej. Stosuje się je wtedy, gdy nie da się skutecznie wyeliminować lub wystarczająco ograniczyć zagrożeń metodami technicznymi i organizacyjnymi. Nie są one "rozwiązaniem technicznym" w rozumieniu działań inżynieryjnych na maszynie/stanowisku.
W praktyce na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: jeśli działanie polega na zmianie maszyny/instalacji/izolacji akustycznej – jest techniczne; jeśli dotyczy organizacji pracy i ludzi – jest organizacyjne; jeśli dotyczy wyposażenia pracownika – to ochrona indywidualna.
