W podkładach podłogowych z płyt suchego jastrychu kluczowe jest ograniczenie przenoszenia drgań na elementy konstrukcji budynku. Najbardziej newralgicznym miejscem jest styk podkładu ze ścianą, czyli dylatacja brzegowa. Jeśli ta szczelina zostanie wypełniona materiałem twardym lub zostanie "zespolona" ze ścianą, powstaje mostek akustyczny i dźwięki uderzeniowe (np. kroki, przesuwanie krzeseł) łatwiej przechodzą na ściany i dalej na inne pomieszczenia.
Dlatego poprawnym rozwiązaniem jest wypełnienie szczeliny paskami z wełny mineralnej (lub innym materiałem o podobnej sprężystości stosowanym jako przekładka brzegowa). Wełna mineralna jest materiałem włóknistym i ściśliwym, dzięki czemu:
- oddziela podkład od ściany (odsprzęglenie),
- tłumi część drgań,
- nie tworzy sztywnego połączenia przenoszącego wibracje.
Odpowiedź z masą asfaltową jest nieprawidłowa w tym zastosowaniu, ponieważ takie masy kojarzą się głównie z izolacją przeciwwilgociową lub uszczelnianiem, a nie z elastyczną przekładką akustyczną dylatacji brzegowej; mogą także tworzyć niekorzystne, bardziej zwarte połączenie. Z kolei masa akrylowa bywa stosowana do wypełniania rys i szczelin wykończeniowych, ale w kontekście poprawy izolacyjności akustycznej podkładu nie pełni roli typowej taśmy/paska brzegowego i łatwo prowadzi do błędnego "doszczelnienia" miejsca, które powinno pozostać odsprzęglone. Natomiast paski z płyt gipsowo-kartonowych są elementem sztywnym, więc zamiast poprawiać akustykę mogą zwiększać przenoszenie drgań poprzez utworzenie połączenia o większej sztywności.
W praktyce wykonawczej warto zapamiętać zasadę: akustyka wymaga odsprzęglenia i sprężystej przekładki; sztywne wypełnianie dylatacji przy ścianach zwykle pogarsza efekt.
