W instalacji solarnej z kolektorami płaskimi obieg solarny (roztwór glikolu) pracuje jako układ zamknięty. Gdy kolektory nagrzewają się podczas pracy słonecznej, temperatura glikolu rośnie, a wraz z nią rośnie jego objętość. W układzie zamkniętym taki przyrost objętości nie ma "gdzie się podziać", więc objawia się wzrostem ciśnienia.
Elementem, który ma przejąć tę zmianę objętości i utrzymać ciśnienie w dopuszczalnym zakresie, jest naczynie wzbiorcze. Działa ono dzięki sprężystej przestrzeni gazowej oddzielonej od glikolu (np. membraną). Jeśli naczynie wzbiorcze jest niesprawne (np. uszkodzona membrana, brak właściwego ciśnienia wstępnego lub "zalane" naczynie bez rezerwy gazowej), to nawet normalny wzrost temperatury kolektorów spowoduje nadmierny skok ciśnienia. Taki objaw jest więc najbardziej typowy dla problemu z naczyniem wzbiorczym.
Odpowiedź "uszkodzenie pompy solarnej" jest mniej prawdopodobna jako bezpośrednia przyczyna opisanego zjawiska. Awaria pompy częściej skutkuje brakiem przepływu i przegrzewaniem kolektorów, ale sam mechanizm nadmiernego wzrostu ciśnienia przy wzroście temperatury wskazuje przede wszystkim na brak prawidłowej kompensacji rozszerzalności, czyli problem zabezpieczenia objętościowego.
Odpowiedzi dotyczące "zbyt niskiej" lub "zbyt wysokiej" temperatury w zbiorniku wody użytkowej (CWU) mieszają dwa różne obiegi: stronę solarną (glikol) i stronę odbioru ciepła (woda w zasobniku). Temperatura CWU może wpływać na warunki odbioru ciepła, ale opisywany objaw to ciśnienie roztworu glikolu, które w pierwszej kolejności zależy od temperatury glikolu i sprawności elementu kompensującego jego rozszerzalność.
W praktyce serwisowej przy takim objawie warto myśleć o: kontroli ciśnienia wstępnego naczynia, sprawdzeniu czy naczynie nie jest "pełne" cieczy, ocenie działania zaworu bezpieczeństwa oraz ogólnej ocenie szczelności i stanu napełnienia układu.
