W maszynie stębnowej (ścieg stębnowy) igła wykonuje ruch posuwisto-zwrotny, a chwytacz musi w ściśle określonym momencie "zabrać" pętlę nici z igły. Ta współpraca jest zależna od prawidłowego ustawienia (zgrania) chwytacza względem igły. Jeżeli chwytacz jest przestawiony, rośnie ryzyko, że podczas ruchu igły dojdzie do mechanicznej kolizji – igła może uderzać o czubek chwytacza, osłonę, płytkę ściegową lub inne elementy w strefie chwytacza. Skutkiem jest częste i powtarzalne łamanie igły, zwłaszcza przy wyższych obrotach lub grubszych zestawach materiałów.
Odpowiedź "uszkodzone ostrze igły" jest mniej trafna dla objawu łamania: stępiona lub uszkodzona końcówka igły częściej daje problemy typu zaciąganie nici, uszkadzanie materiału, pomijanie ściegów albo zwiększony opór przebicia. Sama w sobie nie jest typową, dominującą przyczyną natychmiastowego pękania igły w sposób powtarzalny.
"Za mała siła docisku stopki" zwykle skutkuje gorszym prowadzeniem materiału (nierówny transport, marszczenie, przesuwanie warstw), co może pogorszyć jakość ściegu. Zbyt mały docisk nie jest jednak typową przyczyną bezpośredniego łamania igły; do złamania częściej prowadzą uderzenia w twardy element albo silne skręcenie igły.
"Niewłaściwie nawleczona nić górna" najczęściej powoduje zrywanie nici, pętelkowanie, nierówne naprężenie, problemy z tworzeniem ściegu. Może zwiększać opory, ale bez dodatkowych czynników zwykle nie daje charakterystycznej kolizji skutkującej łamaniem igły.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści jest objaw "łamie się igła", najpierw myśl o przyczynach mechanicznych i ustawieniach w strefie igła–chwytacz (timing), dopiero potem o nawleczeniu i docisku, które częściej odpowiadają za jakość ściegu niż za pękanie igły.
