Nawóz zielony to roślina uprawiana po to, aby przyorać ją (lub wymieszać z glebą) i w ten sposób poprawić żyzność stanowiska. W gospodarstwach ekologicznych ma to szczególne znaczenie, bo możliwości szybkiego uzupełniania składników pokarmowych są ograniczone, a kluczowa staje się praca z materią organiczną i płodozmianem.
Odpowiedź "peluszka" jest uzasadniona tym, że peluszka należy do roślin bobowatych. Bobowate mogą wiązać azot atmosferyczny dzięki symbiozie z bakteriami brodawkowymi. Po przyoraniu zielonej masy część związanego azotu oraz składników zgromadzonych w biomasie staje się dostępna dla roślin następczych, a jednocześnie rośnie ilość próchnicotwórczej materii organicznej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne w kontekście "dostarczania dużych ilości azotu"?
- "facelia" bywa świetnym międzyplonem: szybko rośnie, dobrze okrywa glebę i poprawia jej strukturę. Nie jest jednak typową rośliną wiążącą azot w takiej skali jak bobowate, więc jej efekt azotowy jest zwykle pośredni (głównie poprzez biomasę i obieg składników).
- "żyto" jako zboże często działa jako "wychwytujący" międzyplon: pobiera azot z gleby i ogranicza jego straty, a następnie oddaje go po rozkładzie resztek. To może być korzystne, ale nie oznacza, że samo dostarcza dużych ilości nowego azotu do systemu w porównaniu z bobowatymi.
- "gorczyca" jest popularna m.in. ze względów fitosanitarnych i jako roślina szybko budująca masę. Podobnie jak inne gatunki niebobowate, nie jest jednak typowym źródłem wysokiego dopływu azotu wynikającego z biologicznego wiązania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada nacisk na dostarczanie azotu, najczęściej należy szukać wśród bobowatych (motylkowych). Gdy nacisk jest na biomasę, okrywę i strukturę, częściej pojawiają się zboża lub szybko rosnące poplony niebobowate.
