W metodzie FIFO (first in, first out) przyjmuje się, że do rozchodu (wydania z magazynu) "schodzą" w pierwszej kolejności zapasy z najwcześniejszego przyjęcia. Dlatego nie wolno od razu mnożyć 250 szt. przez jedną cenę ani uśredniać cen, tylko trzeba rozbić rozchód na partie dostaw.
Krok 1: ustalenie partii najstarszej
Najpierw była dostawa z PZ 1: 200 szt. po 10,00 zł/szt.
Krok 2: pokrycie rozchodu z partii PZ 1
Rozchód wynosi 250 szt., więc z PZ 1 można wydać maksymalnie 200 szt.
Wartość tej części rozchodu: 200 × 10,00 zł = 2 000,00 zł.
Krok 3: ustalenie brakującej ilości
Po wydaniu 200 szt. nadal trzeba wydać: 250 − 200 = 50 szt.
Krok 4: wydanie z kolejnej partii (PZ 2)
Kolejna dostawa to PZ 2: 100 szt. po 9,00 zł/szt. Z niej pobieramy brakujące 50 szt.
Wartość tej części rozchodu: 50 × 9,00 zł = 450,00 zł.
Krok 5: suma wartości rozchodu
Łączna wartość rozchodu: 2 000,00 zł + 450,00 zł = 2 450,00 zł.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne? Kwota 2 250,00 zł odpowiadałaby np. błędnemu "uśrednieniu" cen lub nieprawidłowemu podziałowi ilości. Kwota 2 000,00 zł pomija część rozchodu z drugiej partii (brak doliczenia 50 szt.). Kwota 2 900,00 zł jest zbyt wysoka jak na rozchód 250 szt. przy cenach 9–10 zł i zwykle wynika z pomyłki w ilości lub podwójnego liczenia partii.
Wskazówka egzaminacyjna: przy FIFO zawsze rysuj krótką tabelkę: "partia → dostępna ilość → pobrana ilość → cena → wartość", a na końcu sprawdź, czy pobrane ilości sumują się do rozchodu.