W wytwórniach amoniaku część etapów przebiega z dużym wydzielaniem ciepła (reakcje egzotermiczne). Do tej grupy zalicza się m.in. dopalanie składników palnych (np. CH4), konwersję CO (reakcja przesuwania gazu wodnego) oraz samą syntezę amoniaku. W skali przemysłowej takie ilości energii nie są "odpadem", tylko cennym zasobem, który trzeba bezpiecznie odebrać z instalacji.
Najbardziej typowym i uniwersalnym sposobem zagospodarowania tego ciepła jest produkcja pary w kotłach utylizacyjnych (waste heat boilers) lub w równoważnych węzłach odzysku ciepła. Para może być następnie wykorzystana w innych częściach zakładu jako para technologiczna albo jako nośnik energii w gospodarce parowo-kondensatowej. Takie podejście poprawia sprawność energetyczną instalacji i zmniejsza zapotrzebowanie na ciepło z zewnętrznych źródeł.
Odpowiedź "Dogrzewając wodór używany do syntezy." jest myląca, bo odzysk ciepła w instalacji nie jest zwykle realizowany jako proste, bezpośrednie podgrzewanie jednego reagenta; stosuje się zintegrowaną sieć wymienników i wytwarzanie pary jako wygodny, standaryzowany "magazyn" energii. Odpowiedź "Produkując energię elektryczną." może być pośrednio prawdziwa tylko w szczególnych układach (np. gdy para zasila turbinę), ale nie opisuje podstawowego, bezpośredniego sposobu odzysku ciepła z tych węzłów. Odpowiedź "Ogrzewając wodę sanitarną." jest nietypowa dla głównego strumienia ciepła procesowego w dużej instalacji chemicznej — cele bytowe mają znikome znaczenie wobec potrzeb procesowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "wykorzystanie ciepła wydzielającego się w procesie przemysłowym", najpierw rozważ gospodarkę parową i kotły utylizacyjne, bo to najczęstsza praktyka w instalacjach wielkotonażowych.
