Dobór połączenia uzwojeń silnika trójfazowego wykonuje się na podstawie danych znamionowych. Kluczowy jest typowy zapis w formie dwóch napięć z oznaczeniami połączeń, np. "230/400 V Δ/Y" (dla 50 Hz) oraz "265/460 V Δ/Y" (dla 60 Hz). Odczyt jest następujący: niższe napięcie z pary odpowiada połączeniu Δ, a wyższe napięcie z pary odpowiada połączeniu Y.
Wynika to z relacji napięć w sieci trójfazowej. Przy połączeniu Y napięcie na pojedynczym uzwojeniu jest mniejsze i wynosi Uuzw = Umiędzyfaz/√3. Przy połączeniu Δ napięcie na uzwojeniu jest równe napięciu międzyfazowemu. Dlatego, aby uzwojenie pracowało z właściwym napięciem znamionowym, dla większego U sieci wybiera się Y, a dla mniejszego U – Δ.
Stąd poprawne skojarzenie to: dla U = 400 V, f = 50 Hz należy zastosować Y, a dla U = 265 V, f = 60 Hz należy zastosować Δ.
- Wariant z "230 V, 50 Hz w Δ oraz 265 V, 60 Hz w Y" miesza dwa różne zakresy pracy i błędnie przypisuje 265 V do Y, mimo że 265 V jest napięciem "niższym" w parze 265/460 V.
- Wariant z "400 V, 50 Hz w Δ" jest niebezpieczny, bo 400 V w Δ oznaczałoby zbyt duże napięcie na uzwojeniu.
- Wariant z "460 V, 60 Hz w Δ" także jest błędny: 460 V jest napięciem "wyższym" w parze 265/460 V, więc wymaga połączenia Y, a nie Δ.
W praktyce mechatronik przed uruchomieniem sprawdza parametry sieci (U i f) oraz wykonuje odpowiednie mostkowanie w skrzynce zaciskowej. To ogranicza ryzyko przegrzania, zadziałania zabezpieczeń lub uszkodzenia izolacji.