W procesie Solvaya (metodzie amoniakalnosodowej) kolejność operacji jednostkowych nie jest umowna – wynika z tego, kiedy powstają reagenty i półprodukty oraz jak domyka się obieg amoniaku i dwutlenku węgla.
1) Termoliza wapieni jest etapem startowym, bo w piecu wapiennym z CaCO3 otrzymuje się CO2 oraz CaO. Bez CO2 nie można rozpocząć właściwej karbonizacji, a CaO będzie później niezbędne do odzysku amoniaku.
2) Karbonizacja polega na przepuszczaniu CO2 przez solankę amoniakalną, co prowadzi do wytrącania NaHCO3. To kluczowy warunek kolejnego etapu: kalcynować można dopiero produkt karbonizacji, czyli wodorowęglan sodu.
3) Kalcynacja (prażenie) dotyczy właśnie NaHCO3: podczas ogrzewania powstaje Na2CO3 (soda kalcynowana), a wydzielony CO2 może wracać do karbonizacji. Umieszczanie kalcynacji przed karbonizacją jest błędem, bo na początku procesu nie ma jeszcze NaHCO3.
4) Regeneracja amoniaku zamyka obieg: z soli amonowych w obecności związków wapnia odzyskuje się NH3, aby mógł ponownie służyć do przygotowania solanki amoniakalnej. Dlatego etap ten jest logicznie i technologicznie końcowy.
Odpowiedzi błędne przestawiają kalcynację i karbonizację lub zaczynają od regeneracji amoniaku, co ignoruje fakt, że reagenty do regeneracji (produkty uboczne z poprzednich etapów oraz CaO/Ca(OH)2) pojawiają się dopiero w toku procesu.
