U osoby z wymiotami kluczowym zagrożeniem jest zachłyśnięcie (aspiracja treści pokarmowej do dróg oddechowych). Dlatego dobór pozycji ma przede wszystkim zapewnić bezpieczeństwo: umożliwić odpływ treści na zewnątrz, ułatwić utrzymanie drożności dróg oddechowych oraz zmniejszyć ryzyko cofania i zalegania treści w jamie ustnej.
Prawidłowa odpowiedź: pozycja wysoka z głową ułożoną na bok. Uniesienie tułowia (pozycja wysoka lub półwysoka) pomaga w kontroli wymiotów i sprzyja grawitacyjnemu odpływowi treści, a skręt głowy na bok zmniejsza prawdopodobieństwo, że wymiociny spłyną do gardła i dalej do dróg oddechowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Z obniżonym wezgłowiem i głową ułożoną na jaśku – obniżenie wezgłowia (pozycja bardziej płaska) sprzyja cofaniu treści i utrudnia jej swobodny odpływ. Dodatkowo podparcie głowy poduszką nie rozwiązuje problemu drożności, jeśli treść gromadzi się w jamie ustnej.
- W pozycji Trendelenburga i głową ułożoną na bok – w Trendelenburgu głowa znajduje się niżej niż tułów, co może nasilać napływ treści w kierunku gardła i zwiększać ryzyko aspiracji. Sam skręt głowy na bok może być niewystarczający, gdy układ ciała sprzyja spływaniu treści do dróg oddechowych.
- Z obniżonym wezgłowiem i głową ułożoną na poduszce – podobnie jak wyżej: pozycja z obniżonym wezgłowiem jest mniej bezpieczna w kontekście wymiotów, a sama poduszka nie zapewnia ochrony przed zachłyśnięciem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się wymioty, szukaj rozwiązań, które łączą uniesienie tułowia (jeśli sytuacja na to pozwala) oraz odwrócenie głowy na bok. Zawsze myśl kategoriami: "co zmniejsza ryzyko aspiracji?".
