W medycynie nuklearnej pierwiastki promieniotwórcze (radioizotopy) wykorzystuje się przede wszystkim jako składnik radiofarmaceutyków. Po podaniu pacjentowi (najczęściej dożylnie, czasem doustnie lub wziewnie) związek ten gromadzi się w wybranym narządzie albo w określonych procesach metabolicznych, a emitowane promieniowanie jest rejestrowane przez aparaturę.
Dlaczego poprawne jest: "Do wykonywania badań diagnostycznych i terapeutycznych"?
Bo zastosowania kliniczne dzielą się na:
- Diagnostykę – ocena funkcji i/lub budowy narządów na podstawie rozkładu radiofarmaceutyku; w praktyce obejmuje m.in. scyntygrafię, SPECT i PET.
- Terapię – podanie radioizotopu w taki sposób, aby promieniowanie oddziaływało miejscowo (celowanie biologiczne lub anatomiczne) i niszczyło/hamowało wybrane tkanki chorobowo zmienione.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Do zasilania urządzeń medycznych" – źródła promieniotwórcze w ochronie zdrowia nie pełnią funkcji energetycznej dla aparatury. Zasilanie realizuje się elektrycznie, a nie poprzez promieniotwórczość.
- "Do sterowania urządzeniami medycznymi na odległość" – sterowanie aparaturą odbywa się przez układy elektroniczne i informatyczne. Promieniowanie jonizujące nie jest standardowym nośnikiem sygnału sterującego w urządzeniach medycznych.
- "Do produkcji leków" – wytwarzanie leków jako takich nie jest celem stosowania pierwiastków promieniotwórczych u pacjenta. W medycynie nuklearnej kluczowe jest użycie radioizotopu jako znacznika lub czynnika terapeutycznego, a nie "produkcja" farmaceutyków w sensie przemysłowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "medycyna nuklearna", najczęściej chodzi o radiofarmaceutyki i ich rolę w diagnostyce obrazowej i/lub terapii, a nie o techniczne zastosowania promieniotwórczości.
