Pytanie dotyczy ochrony podróżnego przed zmianą ceny "na ostatnią chwilę" w umowie o świadczenie usług turystycznych. W praktyce organizator może przewidywać w umowie mechanizmy zmiany ceny (np. związane z kosztami), ale prawo wprowadza dodatkowe zabezpieczenie: po upływie określonego terminu przed datą rozpoczęcia wyjazdu cena nie może zostać już podwyższona. W tej konstrukcji kluczowe jest, że liczy się czas "przed datą wyjazdu", a więc termin graniczny, po którym podwyżka jest niedopuszczalna.
Odpowiedź "20 dni" jest prawidłowa, bo wskazuje właśnie taki próg czasowy – ma on zapewnić, że klient nie zostanie zaskoczony zmianą kosztów tuż przed rozpoczęciem imprezy i będzie miał realną możliwość podjęcia decyzji oraz organizacji alternatyw (np. zmiana planów, ocena opłacalności, kontakt z organizatorem).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Terminy "10 dni", "30 dni" i "40 dni" wyglądają wiarygodnie, bo są typowymi wartościami spotykanymi w regulaminach lub innych typach umów, jednak nie odpowiadają wskazanemu w pytaniu ograniczeniu "nie może być podwyższona". Wybór zbyt krótkiego terminu (np. 10 dni) osłabiałby ochronę klienta, a zbyt długiego (np. 30 lub 40 dni) tworzyłby nadmiernie restrykcyjny zakaz, niezgodny z testowaną regułą.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o zmianę ceny zawsze rozdzielaj dwa elementy: (1) czy umowa w ogóle dopuszcza zmianę ceny oraz z jakich powodów i (2) czy zachowano termin graniczny przed rozpoczęciem imprezy. To drugie jest tu istotą zadania.
