Filtr subsoniczny w praktyce audio oznacza układ tłumiący bardzo niskie częstotliwości, które leżą poniżej pasma użytecznego dla muzyki i często także poniżej progu słyszalności człowieka. Zwykle realizuje się go jako filtr górnoprzepustowy (HPF/LOW CUT) ustawiony w pobliżu granicy około 20 Hz, tak aby ograniczać energię infradźwiękową.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Poniżej 20 Hz": właśnie ten obszar częstotliwości nazywa się potocznie subsonicznym (infradźwiękowym). W nagraniach takie składowe mogą pochodzić m.in. z drgań statywu, uderzeń w podłogę, pracy klimatyzacji, wiatru lub zjawisk mechanicznych w urządzeniach. Choć nie zawsze są słyszalne jako "ton", potrafią zajmować zapas dynamiki, powodować pompowanie kompresorów i zwiększać wychylenia głośników.
Pozostałe propozycje są błędne, bo nie opisują zakresu subsonicznego:
- "Od 20 do 1000 Hz" obejmuje już normalne, słyszalne pasmo niskich i średnich częstotliwości. Tłumienie tego zakresu nie jest celem filtra subsonicznego, tylko ogólnej korekcji barwy lub innych filtrów.
- "Od 1001 do 10000 Hz" to środek i górna część pasma słyszalnego (czytelność, prezencja, część sybilantów). Nie ma związku z eliminacją infradźwięków.
- "Powyżej 10000 Hz" dotyczy najwyższych składowych (powietrze, szum, blask). To byłby raczej obszar filtrów ograniczających wysokie częstotliwości, a nie subsonicznych.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą zasadę: "sub-" = pod progiem słyszenia, więc pytania o filtr subsoniczny kierują myślenie na okolice poniżej ~20 Hz, a nie na środek czy górę pasma.
