W jednym obiegu wody nie zaleca się łączenia stali ocynkowanej z rurami miedzianymi. Przyczyną jest ryzyko korozji kontaktowej (galwanicznej): woda działa jak elektrolit, a dwa różne metale połączone w jednym układzie mogą tworzyć ogniwo, co przyspiesza degradację mniej "szlachetnego" materiału i powoduje nieszczelności lub zatykanie instalacji produktami korozji.
Odpowiedź "miedzianymi" jest poprawna, bo dotyczy połączenia metal–metal o odmiennych właściwościach elektrochemicznych, które w praktyce instalacyjnej bywa źródłem problemów eksploatacyjnych. W systemach OZE (np. układy c.w.u. z kolektorami, węzły pomp ciepła) trwałość instalacji jest szczególnie ważna, więc dobór materiałów i przejść materiałowych powinien ograniczać ryzyko korozji.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ dotyczą tworzyw sztucznych (polipropylen, polietylen sieciowany, rury warstwowe). Tworzywa nie tworzą par galwanicznych z metalami w taki sposób jak dwa metale, więc sam fakt użycia PP/PEX/rury warstwowej nie jest typowym powodem zakazu łączenia w jednym obiegu wody. W praktyce mogą istnieć inne ograniczenia (np. temperatura pracy, rozszerzalność, kompatybilność złączek), ale to nie jest to zjawisko, o które pyta zadanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się para "stal ocynkowana" i "miedź", najczęściej sprawdzana jest znajomość ryzyka korozji kontaktowej oraz zasad bezpiecznego łączenia materiałów w instalacjach wodnych.
