Gramatura (g/m2) to masa 1 m2 wyrobu i jeden z podstawowych parametrów w Kartach Technologicznych. W praktyce papierniczej używa się także podziału zwyczajowego, który porządkuje wyroby według "ciężkości" i przeznaczenia.
Wartość 290 g/m2 jest typowa dla wyrobów określanych jako karton – czyli materiału wyraźnie grubszego i sztywniejszego od zwykłego papieru, często stosowanego w opakowaniach i poligrafii (np. okładki, przekładki, elementy opakowań). Sam parametr gramatury nie opisuje wszystkiego (ważne są też: grubość, sztywność, gęstość pozorna, klejenie, powleczenie), ale w klasyfikacji zwyczajowej jest kluczowym kryterium wstępnym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "papieru" – w ujęciu zwyczajowym "papier" kojarzy się z niższymi gramaturami (druk, pisanie, pakowanie). 290 g/m2 jest zbyt wysokie jak na typowy zakres dla większości papierów użytkowych.
- "tektury" – tektura w praktyce to zwykle wyrób o charakterze bardziej konstrukcyjnym (często wielowarstwowy, o dużej sztywności), a nie każdy materiał o wyższej gramaturze automatycznie jest tekturą. Sama gramatura 290 g/m2 częściej odpowiada kartonowi niż tekturze.
- "bibułki" – bibułki i wyroby higieniczne mają bardzo niskie gramatury, aby były cienkie i chłonne. 290 g/m2 stoi w sprzeczności z takim przeznaczeniem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie "papier", "karton", "tektura", "bibułka", to najpierw oceń skalę gramatury. Bardzo niska sugeruje bibułkę, średnia typowe papiery, a wysoka kieruje w stronę kartonu/tektury (zależnie od charakteru wyrobu).
