Osoba głuchoniewidoma ma jednocześnie poważnie ograniczony wzrok i słuch, dlatego w opiece kluczowe jest dobranie takiego kanału porozumiewania się, który nie opiera się na tych zmysłach. W praktyce oznacza to stosowanie komunikacji dotykowej (oraz czasem dotykowo-wibracyjnej), ponieważ dotyk może stać się głównym nośnikiem informacji o tym, co opiekun zamierza zrobić, jakie są potrzeby pacjenta oraz jak pacjent może wyrazić zgodę, sprzeciw czy dyskomfort.
Odpowiedź "werbalnej i komunikatów pisanych." jest poprawna, ponieważ klasyczna rozmowa (kanał słuchowy) oraz standardowe przekazy pisemne (kanał wzrokowy) z zasady nie są skuteczne u osoby, która nie odbiera prawidłowo ani dźwięku, ani obrazu. Nawet jeśli pacjent ma resztki słuchu lub wzroku, opiekun medyczny zwykle nie może zakładać, że mowa i pismo będą wystarczające bez wsparcia innymi metodami.
Pozostałe propozycje opisują sposoby porozumiewania się, które wykorzystują dotyk:
- "kreślenia na dłoni drukowanych liter." – informacja jest przekazywana przez ruch i czucie na skórze dłoni, więc nie wymaga widzenia ani słyszenia; bywa użyteczne w prostych komunikatach, gdy pacjent zna litery.
- "alfabetu punktowego (białej rękawiczki)." – odnosi się do metod, w których znaczenie przekazuje się przez ustalony układ dotyków/punktów na dłoni lub palcach; to także kanał dotykowy, często spotykany w komunikacji z osobami z jednoczesnym uszkodzeniem słuchu i wzroku.
- "opartej na dotyku i wibracji." – obejmuje sygnały dotykowe (np. umówione dotknięcia) oraz element wibracyjny (np. sygnały wyczuwalne), co nadal omija konieczność odbioru wzrokowo-słuchowego.
W kontekście pracy opiekuna medycznego ważne są też zasady praktyczne: upewnij się, jaką metodę pacjent zna i preferuje, zapowiadaj dotykiem kolejne czynności, utrzymuj stały schemat kontaktu, a w razie potrzeby korzystaj ze wsparcia rodziny lub specjalistów (np. tłumacza/terapeuty komunikacji). To zwiększa bezpieczeństwo, zmniejsza lęk i poprawia współpracę pacjenta podczas opieki.
