Termin rewaloryzacja w ochronie zabytkowych założeń ogrodowo-parkowych odnosi się do takich działań, których celem jest przywrócenie, odczytanie i wzmocnienie wartości obiektu (historycznej, artystycznej, naukowej) oraz poprawa czytelności jego kompozycji, przy zachowaniu zasad ochrony dziedzictwa.
Odpowiedź "Przywrócenie wartości historycznej, artystycznej lub naukowej danego obiektu" trafia w sedno pojęcia: rewaloryzacja nie jest "dowolnym remontem", lecz działaniem ukierunkowanym na wartości zabytkowe i ich ochronę.
Pozostałe propozycje opisują inne typy ingerencji:
- "Zniszczenie starego założenia i zbudowanie nowego w tym samym miejscu" przeczy idei ochrony autentycznego dziedzictwa. Taki zabieg prowadziłby do utraty substancji i wartości zabytkowych.
- "Dodanie nowych elementów do istniejącego założenia" może wystąpić w praktyce jako uzupełnienie, ale samo w sobie nie definiuje rewaloryzacji. Nowe elementy nie są celem, a jedynie możliwym środkiem, który musi wynikać z analizy historycznej i kompozycyjnej.
- "Zmiana funkcji danego obiektu" dotyczy raczej adaptacji lub przekształceń użytkowych; może towarzyszyć pracom, lecz nie stanowi definicji rewaloryzacji i nie gwarantuje przywrócenia wartości zabytkowych.
W nauce do egzaminu warto odróżniać pojęcia bliskie brzmieniowo (np. rewaloryzacja vs. rewitalizacja). Pomaga pytanie kontrolne: czy celem działań jest odzyskanie i ochrona wartości zabytkowych? Jeśli tak, jesteśmy bliżej rewaloryzacji niż zwykłej modernizacji.
