Przy twarzy kwadratowej (wyraźna żuchwa, zbliżona szerokość czoła i szczęki) celem projektu fryzury jest optyczne złagodzenie kanciastych linii oraz często wrażenie wydłużenia twarzy. Z punktu widzenia projektowania fryzury kluczowe znaczenie ma konstrukcja, czyli: linia cięcia, rozkład objętości i sposób ułożenia pasm.
Dlatego poprawna jest zasada, że kolor pełni rolę wspomagającą. W praktyce można wykorzystać optykę barw: jasne partie przyciągają uwagę i "wychodzą do przodu", a ciemne sprawiają wrażenie cofnięcia. Stąd często stosuje się jaśniejsze pasma przy twarzy, aby zmiękczyć przejścia i zredukować wrażenie ostrości rysów, oraz ciemniejsze partie na bokach, by optycznie zwęzić obszar w okolicy żuchwy. To nie jest jednak kwestia jednego uniwersalnego odcienia, tylko rozmieszczenia barw i pracy w strefach.
Odpowiedź mówiąca o "jednolitym ciemnym kolorze" jest błędna, bo sam ciemny odcień na całej głowie nie rozwiązuje problemu geometrii twarzy i może nawet podkreślać linię żuchwy, jeśli fryzura nie ma miękko poprowadzonej linii przy twarzy. Stwierdzenie, że kolor jest ważniejszy niż cięcie, również jest nieprawdziwe: bez właściwej długości, warstwowania i objętości efekt korekcji będzie ograniczony. Teza o intensywnym kontraście jako podstawie korekcji to typowe uproszczenie — kontrast może przyciągać uwagę do stref, które chcemy optycznie "zmiękczyć", więc wymaga ostrożnego planowania.
Na egzaminie warto zapamiętać: najpierw forma (cięcie/objętość/stylizacja), potem kolor jako wsparcie, a nie odwrotnie.
