Kosztorys powykonawczy jest dokumentem rozliczeniowym sporządzanym po zakończeniu prac produkcyjnych. Jego głównym celem jest zebranie i uporządkowanie rzeczywiście poniesionych wydatków związanych z wykonaniem konkretnej audycji, tak aby można było porównać je z planem (budżetem) i wykazać, na co realnie wydano środki.
Dlatego poprawne jest wskazanie: "realizacji audycji". Realizacja obejmuje działania niezbędne do wytworzenia audycji, takie jak organizacja planu, praca ekipy, sprzęt, scenografia, reżyseria, zdjęcia/dźwięk oraz typowe czynności postprodukcyjne. W praktyce właśnie te pozycje kosztowe są rozliczane w dokumentach powykonawczych, bo dotyczą etapu "zrobienia" audycji.
Pozostałe odpowiedzi są mylące, bo wskazują obszary, które nie stanowią typowego rdzenia kosztorysu powykonawczego w rozumieniu rozliczenia realizacji:
- "dystrybucji audycji" – dystrybucja to etap udostępniania gotowego materiału (emisja, przekazanie, rozpowszechnianie). Może generować koszty, ale nie jest tożsama z kosztami realizacji i zwykle bywa rozliczana odrębnie, w zależności od modelu projektu.
- "taśmy filmowej" – jest to przykład bardzo konkretnego nośnika/materiału. Współczesna produkcja telewizyjna nie musi w ogóle wykorzystywać taśmy filmowej, a kosztorys powykonawczy nie ogranicza się do jednego materiału; obejmuje szerokie spektrum kosztów realizacyjnych.
- "archiwizacji" – archiwizacja to czynność utrwalania i przechowywania materiałów po zakończeniu produkcji. Może pojawić się jako element działań końcowych, ale nie jest najlepszym uogólnieniem zakresu kosztorysu powykonawczego audycji, który koncentruje się na kosztach wykonania/realizacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się określenie "powykonawczy", myśl o rozliczeniu tego, co faktycznie zrobiono i za co zapłacono w trakcie wykonania, a nie o kosztach "dookoła" gotowej audycji (np. rozpowszechnianie) ani o pojedynczych, historycznych materiałach.
