Jednolity plan numeracyjny to sposób organizacji numerów w sieci telefonicznej, w którym numery abonentów są zestandaryzowane (np. mają stałą długość i spójną strukturę) w rozpatrywanym obszarze. Z perspektywy użytkownika i konfiguracji usług oznacza to, że sposób wybierania numeru jest jednolity: nie trzeba stosować innych reguł w zależności od "strefy" czy lokalizacji abonenta w danej części sieci.
W praktyce rozróżnia się rozwiązania, w których numeracja bywa niejednolita (np. różne długości numerów lub różne prefiksy zależnie od obszaru), oraz takie, gdzie numeracja jest jednolita i przewidywalna. Ma to znaczenie przy:
- programowaniu usług abonenckich (przekierowania, blokady, skrócone wybieranie),
- analizie zestawiania połączeń i trasowania,
- interpretacji schematów i opisów sieci (jak abonent wybiera numer i jak centrala go interpretuje).
Dlatego poprawna jest odpowiedź "C": odpowiada centrali, w której zastosowano jednolity plan numeracyjny. Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do central/rozwiązań, w których numeracja nie spełnia tej cechy (np. zależy od obszaru, wymaga innych prefiksów lub ma zmienną długość), albo dotyczą innego aspektu działania centrali niż sam plan numeracji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się nazwy typów central lub opis działania, szukaj cech "spójności" numerów: stała długość, jednolite reguły wybierania, brak lokalnych wyjątków. Nie utożsamiaj automatycznie "nowoczesności" centrali z jednolitością planu — liczy się definicja i zasady numeracji.
