W zastosowaniach ekranowych (prezentacja multimedialna na monitorze) najważniejsze są wymiary obrazu w pikselach (np. 1920×1080), bo to one determinują, ile szczegółu faktycznie może zostać wyświetlone. Parametr ppi jest w takim przypadku w dużej mierze umowny i dotyczy tego, jak programy interpretują relację "piksele ↔ rozmiar fizyczny".
Odpowiedź "72 ppi" wynika z historycznie rozpowszechnionej konwencji pracy "pod ekran", przeciwstawianej ustawieniom "pod druk". W praktyce wiele aplikacji i systemów operacyjnych posługuje się innymi wartościami odniesienia, a monitory mają bardzo różną gęstość pikseli, więc sama liczba ppi w pliku nie gwarantuje wyglądu na konkretnym ekranie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście pytania:
- "50 ppi" – to zbyt niska, rzadko stosowana wartość umowna; nie jest typową "docelową rozdzielczością" dla ekranu i może sugerować niepotrzebne obniżanie jakości, choć i tak kluczowe są piksele.
- "150 ppi" – bywa spotykane w niektórych zastosowaniach, ale nie jest klasycznym ustawieniem "ekranowym"; częściej pojawia się jako kompromis w materiałach, które mogą trafić do różnych mediów.
- "300 ppi" – to wartość kojarzona głównie z przygotowaniem do druku wysokiej jakości; dla samej prezentacji na monitorze zwykle nie daje korzyści, jeśli liczba pikseli obrazu nie rośnie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie łączy "monitor/prezentację" z wartościami w ppi, najczęściej testuje zapamiętaną parę "ekran: 72" oraz "druk: 300". W praktyce zawodowej warto jednak zawsze myśleć najpierw o docelowych wymiarach w pikselach i formacie pliku.
