Turbidymetria jest metodą optyczną stosowaną do oceny mętności próbek zawierających cząstki rozproszone (zawiesiny, układy koloidalne). W praktyce rejestruje się spadek natężenia promieniowania po przejściu wiązki przez próbkę, czyli zmianę transmitancji.
Dlaczego w tej metodzie występują jednocześnie rozpraszanie i absorpcja? W próbce mętnej promieniowanie ulega rozproszeniu na cząstkach: część fotonów zmienia kierunek i nie dociera do detektora ustawionego na osi wiązki. Dodatkowo próbka (rozpuszczalnik, domieszki, a czasem same cząstki) może absorbować promieniowanie, co również zmniejsza sygnał na detektorze. Dlatego turbidymetria wykorzystuje zjawiska prowadzące do osłabienia wiązki: rozpraszanie (kluczowe) oraz możliwą absorpcję.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych efektów fizycznych:
- Refraktometria mierzy współczynnik załamania światła (zmianę kierunku i prędkości fali w ośrodku), a nie zjawiska rozproszenia i absorpcji jako podstawę sygnału analitycznego.
- Absorpcjometria (w praktyce częściej omawiana jako spektrofotometria absorpcyjna) opiera się głównie na absorpcji promieniowania przez analit; rozpraszanie jest tu zwykle traktowane jako zakłócenie, które należy ograniczać.
- Polarymetria wykorzystuje skręcalność optyczną substancji chiralnych i mierzy zmianę płaszczyzny polaryzacji, a nie osłabienie wiązki przez rozpraszanie/absorpcję.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się mętność, zawiesina lub cząstki rozproszone, najczęściej kluczowe będzie rozpraszanie (turbidymetria lub nefelometria), a nie "czysta" absorpcja.
