Pytanie dotyczy tego, w której umowie obie strony mogą być wyłącznie przedsiębiorcami. Kluczowe jest odróżnienie sytuacji, gdy wymóg "przedsiębiorca" dotyczy tylko jednej strony, od umów typowo zawieranych w relacji profesjonalnej (B2B).
Poprawna jest odpowiedź "Franchisingu.", ponieważ franczyza jest w praktyce obrotem gospodarczym: franczyzodawca udostępnia model biznesowy, know-how i oznaczenia, a franczyzobiorca prowadzi działalność we własnym imieniu i na własny rachunek. W konsekwencji po obu stronach występują podmioty profesjonalne (przedsiębiorcy). Zgodnie z kontekstem prawnym franczyza opiera się na zasadzie swobody umów (art. 353¹ KC), a projektowane uregulowanie również zakłada relację przedsiębiorca–przedsiębiorca.
Odpowiedź "Leasingu." jest niepoprawna, bo choć w leasingu finansujący musi być przedsiębiorcą działającym w zakresie swojego przedsiębiorstwa (wynika to z regulacji leasingu w KC), to korzystający nie musi mieć statusu przedsiębiorcy. Może nim być także osoba fizyczna działająca jako konsument (np. leasing samochodu na cele prywatne). To częsta pułapka egzaminacyjna: nazwa "leasing" kojarzy się z biznesem, ale prawo nie zamyka go wyłącznie dla B2B.
Odpowiedzi "Darowizny." oraz "Dożywocia." są niepoprawne, ponieważ są to umowy cywilnoprawne dostępne co do zasady dla szerokiego kręgu podmiotów (osób fizycznych i prawnych) i nie wymagają, by strony były przedsiębiorcami. W praktyce mogą je zawierać również osoby prywatne, niezwiązane z działalnością gospodarczą.
Wskazówka do nauki: zawsze sprawdzaj, czy przepis/definicja wymaga statusu przedsiębiorcy po obu stronach, czy tylko po jednej (np. "finansujący" vs "korzystający").
