W publikacji internetowej kluczowe są: kompatybilność (czy przeglądarka i platforma obsłuży format), masa pliku (czas ładowania) oraz jakość w zależności od rodzaju grafiki.
Odpowiedź "JPEG i PNG" jest uzasadniona, bo są to dwa najbardziej klasyczne i powszechnie akceptowane formaty rastrowe wykorzystywane w sieci:
- JPEG dobrze nadaje się do zdjęć i przejść tonalnych. Zwykle daje małe pliki dzięki kompresji stratnej, co jest korzystne w internecie.
- PNG jest formatem bezstratnym i świetnie sprawdza się dla elementów o ostrych krawędziach (np. napisy, logotypy, piktogramy) oraz gdy potrzebna jest przezroczystość (kanał alfa), często wykorzystywana w banerach.
Dlaczego pozostałe zestawy są gorsze w typowym scenariuszu "statycznego banera do internetu"?
- "RAW i GIF": RAW to format pliku źródłowego (z aparatu), ciężki i nieprzeznaczony do bezpośredniej publikacji na WWW. GIF kojarzy się z internetem, ale historycznie służył głównie do prostych grafik i animacji; dla statycznych banerów zwykle nie jest pierwszym wyborem jakościowo/wagowo.
- "PNG i TIFF": PNG jest sensowny, ale TIFF to format częsty w DTP i archiwizacji, zwykle bardzo ciężki i nietypowy jako docelowy format WWW.
- "BMP i WMF": BMP jest zazwyczaj nieskompresowany i daje duże pliki, a WMF to format specyficzny (wektorowy/metaplik) i nie jest standardowym formatem publikacji obrazów w nowoczesnych serwisach WWW.
W praktyce zawodowej warto pamiętać, że dobór formatu powinien wynikać z wymagań platformy (np. dopuszczalne typy plików, limit wagi, tło przezroczyste). Coraz częściej spotyka się także nowsze formaty, ale w podstawowym ujęciu egzaminacyjnym para JPEG/PNG pozostaje klasycznym wyborem.
