Najwięcej miejsca na dysku zwykle zajmuje plik zapisany jako "PSD", ponieważ jest to format roboczy przeznaczony do edycji. Może on przechowywać warstwy, maski, kanały (np. kanał alfa), informacje o przezroczystości oraz inne dane pomocnicze potrzebne do dalszej obróbki. Każda dodatkowa warstwa to kolejne dane obrazu, więc rozmiar szybko rośnie.
Odpowiedź "JPEG" jest zazwyczaj błędna w takim porównaniu, bo JPEG opiera się na kompresji stratnej – usuwa część informacji o obrazie, aby znacząco zmniejszyć rozmiar pliku. W efekcie JPEG bywa bardzo "lekki" w stosunku do obrazu o tych samych wymiarach, choć kosztem jakości (artefakty, utrata detali).
Odpowiedzi "PNG" i "GIF" również zwykle nie będą największe. PNG stosuje kompresję bezstratną, ale jest projektowany jako format końcowy (np. grafika, zrzuty ekranu, obrazy z przezroczystością) i nie przechowuje typowo pełnej historii edycji warstwowej jak PSD. GIF ma dodatkowe ograniczenia (m.in. paleta indeksowana), co z reguły ogranicza ilość danych i rozmiar.
Warto jednak pamiętać o praktycznej pułapce egzaminacyjnej: rozmiar pliku zależy od konkretnej zawartości obrazu (szum, detale, gradienty), ustawień zapisu (poziom jakości/kompresji) oraz danych dodatkowych. Mimo tego, w typowym workflow fotografa i grafika, pliki PSD – szczególnie wielowarstwowe – są najcięższe spośród wymienionych formatów.
- Wskazówka do nauki: PSD = praca i warstwy (często duże pliki), JPEG = publikacja i mały rozmiar (stratnie), PNG/GIF = bezstratnie/indeksowo (często mniejsze niż PSD).
