Po akceptacji projektu do druku przygotowuje się plik finalny (produkcyjny), czyli taki, który ma trafić do przygotowalni/naświetlania i nie powinien już zależeć od środowiska edycyjnego autora. Najczęściej jest to PDF, bo pozwala zachować układ, proporcje i położenie elementów, a także przenosi informacje potrzebne w poligrafii (np. osadzanie czcionek, grafiki, ustawienia stron).
Dlaczego nie PSD? PSD to format roboczy programu graficznego. Zwykle zawiera warstwy, efekty i elementy przeznaczone do edycji. W produkcji poligraficznej taki plik może być interpretowany różnie na innych stanowiskach, a dodatkowo nie jest typowym formatem przekazania całego składu do druku.
Dlaczego nie DOC? DOC jest formatem biurowym, podatnym na zmiany składu wynikające z braku fontów, innych ustawień akapitów czy wersji programu. To zwiększa ryzyko, że po otwarciu w innym środowisku dokument "rozjedzie się" względem zaakceptowanej wersji.
Dlaczego nie JPG? JPG to skompresowana bitmapa. Może nadawać się do podglądu lub pojedynczej grafiki, ale jako finalny plik do druku całego projektu jest ryzykowny: kompresja stratna pogarsza jakość, a dodatkowo często brakuje kontroli nad parametrami produkcyjnymi (np. spady, ustawienia stron, elementy wektorowe).
W praktyce drukarnie często wymagają także konkretnego standardu PDF (np. wariantu PDF/X) i odpowiednich ustawień eksportu. Sam wybór "PDF" jako odpowiedzi sprawdza jednak podstawową zasadę: po akceptacji przekazuje się plik finalny, a nie format roboczy.
