Konstrukcje zabezpieczające przed skutkami wykolejenia (odbojnice) ograniczają poprzeczne przemieszczenie wykolejonego pojazdu na obiekcie inżynieryjnym i tym samym chronią zarówno konstrukcję obiektu, jak i tabor. W praktyce decyzja o ich zastosowaniu nie zależy wyłącznie od tego, czy obiekt jest mostem czy wiaduktem, lecz od spełnienia kryteriów technicznych.
Za poprawną uznaje się sytuację: tor na wiadukcie ma 15 m, obiekt znajduje się na szlaku i w terenie płaskim. Z podanych informacji wynika, że nie zachodzi warunek bezwzględny (długość > 20 m), a także nie występuje kluczowy warunek szczególny związany z lokalizacją w obrębie stacji. W takim układzie nie ma podstaw do wymagania odbojnic.
Pozostałe odpowiedzi wskazują przypadki, w których konieczność stosowania odbojnic występuje:
- 25 m na moście na szlaku – przekroczenie progu 20 m powoduje wymóg bezwzględny niezależnie od tego, że teren jest płaski.
- 15 m na wiadukcie w obrębie stacji – mimo długości mniejszej niż 20 m, sama lokalizacja w stacji jest typowym "warunkiem szczególnym", który zaostrza wymagania.
- 10 m na moście w obrębie stacji – analogicznie, lokalizacja w stacji może powodować obowiązek zabezpieczeń także dla krótszych obiektów.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy długość przekracza 20 m (wtedy decyzja jest prosta), a dopiero potem analizuj przypadki 6–20 m i warunki szczególne, w tym położenie obiektu w obrębie stacji.
