Sybilanty to spółgłoski szczelinowe o silnym składniku szumowym (np. "s", "sz", "ś"). W nagraniu mowy ich rozpoznawalność wiąże się z tym, że generują dużo energii w wyższych częstotliwościach (w praktyce realizatorskiej odczuwane jako "syczenie" i "szeleszczenie"). W analizie widmowej/sonograficznej objawia się to jako wyraźny wzrost energii w górnej części pasma audio.
Odpowiedź "2 000 Hz – 20 000 Hz" wskazuje zakres obejmujący wysokie częstotliwości, w których typowo lokalizuje się charakterystyczne składowe sybilantów w sygnale mowy. To właśnie w tym obszarze najczęściej pracują narzędzia typu de-esser i korekcja redukująca sybilanty.
- Zakres "20 Hz – 249 Hz" dotyczy głównie basu (np. dudnienia, podmuchy, drgania mechaniczne). Nie opisuje cech sybilantów.
- Zakres "250 Hz – 999 Hz" to niski środek, istotny m.in. dla "ciepła" i "pudełkowatości" mowy, ale nie dla syczących spółgłosek.
- Zakres "1 000 Hz – 1 999 Hz" to środek pasma, ważny dla części zrozumiałości, jednak sybilanty są kojarzone przede wszystkim z wyższymi częstotliwościami, gdzie dominuje ich szumowy charakter.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy sybilantów, myśl o "górze" pasma i o problemach typu "syczenie" w mikrofonie. Jeśli dotyczy fundamentu głosu (F0) lub dudnienia, wtedy szukaj niskich częstotliwości. Takie skojarzenia pomagają szybko odrzucić odpowiedzi basowe.
