W przypadku stopy wydrążonej utrwalonej (pes cavus) zniekształcenie ma charakter trwały, czyli nie daje się łatwo skorygować biernie do ustawienia prawidłowego. Taka stopa ma zwykle zwiększony łuk podłużny, zmienione przenoszenie obciążeń oraz tendencję do przeciążeń określonych okolic (często przodostopia i/lub bocznego brzegu stopy, zależnie od typu cavus).
Dlatego obuwie stosowane przy tej deformacji jest dobierane przede wszystkim tak, aby:
- stabilizować stopę i ograniczać niekorzystne ustawienia podczas chodu,
- odciążać miejsca nadmiernego nacisku poprzez odpowiednie ukształtowanie podeszwy/wnętrza obuwia i współpracę z wkładką,
- poprawiać komfort i bezpieczeństwo chodu, a nie wyłącznie "prostować" stopę.
Odpowiedź "Stopa płasko-koślawa nieutrwalona" jest nieprawidłowa, ponieważ przy płaskostopiu koślawym dominuje obniżenie łuku i koślawość tyłostopia, a w postaci nieutrwalonej często stosuje się rozwiązania nastawione na korekcję elastyczną (inne kierunki podparć i stabilizacji).
Odpowiedź "Stopa płasko-przywiedziona miękka" również nie pasuje: "miękka" sugeruje dużą podatność na korekcję i inne cele zaopatrzenia (modelowanie ustawienia), typowe dla deformacji elastycznych, a nie utrwalonych.
Odpowiedź "Stopa końsko-szpotawa nieutrwalona" jest błędna, ponieważ w tej wadzie kluczowe są ustawienia końskie i szpotawe, a zatem mechanika oraz wymagania wobec obuwia/ortez są inne niż w stopie wydrążonej. W postaci nieutrwalonej nacisk kładzie się na korekcję i kontrolę ustawienia, a nie tylko na odciążanie typowe dla utrwalonego cavus.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: utrwalenie deformacji przesuwa cel z "korekcji" w stronę stabilizacji i odciążenia, co pomaga odróżniać dobór obuwia dla wad elastycznych od doboru dla wad utrwalonych.
