Węgiel kamienny jest kopaliną, której główne światowe i europejskie serie węglonośne wiąże się przede wszystkim z karbonem. Wynika to z warunków paleogeograficznych tego okresu: rozległych obszarów lądowych z bujną roślinnością, częstych zalewów i akumulacji materii organicznej w środowiskach bagiennych, deltowych i przybrzeżnych. W takich warunkach powstawały pokłady, które następnie ulegały przykryciu osadami i przeobrażeniom prowadzącym do uwęglenia.
Odpowiedź "karbonu" jest więc zgodna z typowym skojarzeniem węgla kamiennego z karbońskimi seriami osadowymi. W praktyce egzaminacyjnej sprawdza to, czy zdający potrafi połączyć rodzaj kopaliny z właściwym przedziałem czasu geologicznego.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne w tym ujęciu:
- "permu" – perm w wielu obszarach kojarzy się z innymi typami osadów i procesów oraz nie stanowi typowego okresu tworzenia głównych serii węgla kamiennego porównywalnych z karbonem.
- "miocenu" – miocen należy do neogenu i częściej łączy się z młodszymi osadami (w tym złożami węgla brunatnego), a nie z klasycznymi seriami węgla kamiennego.
- "oligocenu" – oligocen (paleogen) także jest zdecydowanie młodszy od karbonu; w ujęciu szkolnym i egzaminacyjnym nie jest to typowy okres powstawania węgla kamiennego.
Wskazówka do nauki: warto utrwalić prostą regułę pamięciową: węgiel kamienny → karbon, natomiast węgiel brunatny → neogen (często miocen). Dzięki temu łatwiej unikać mylenia okresów i epok.
